অনাদৰ

প্ৰথমদিনা…..

প্ৰিয়ংকাই চকু দুটা বহল কৰি চিঞৰে-” বৌ ইমান দৈ ভাগে ভাগে পাতি থৈছা যে!! মই দৈৰ টেকেলি এটা নিম দেই | নিবা আকৌ বৌয়েকে হাঁহি মুখেৰে কয় |

তাৰ দুদিন পাছত ফোনতে প্ৰিয়ংকাই -“কিনো দৈ দিলা বৌ ? অকণো সোৱাদ নাই দৈকণৰ |” বৌয়েকৰ মনটো সেমেকি উঠে…

দ্বিতীয় দিনা……

“তোমালৈ গাখীৰ আৰু পনীৰ, ককায়েৰাৰ হাতত দি পঠিয়াইছিলো | কেনে পালা খায় ??” – বৌয়েকে উতসাহেৰে সুধে | “পুৰণি পনিৰকণ নিদিয়া হলেও হ’লহেতেন ,খাবই নোৱাৰিলো !! গাখীৰখিনি পনীয়া যদিও খালো দিয়া | তাতকৈ আমাৰ কাষৰ ডায়েৰী খনতে ভাল গাখীৰ ,দৈ, পনীৰ পোৱা যায় ” ননদৰ উত্তৰত বৌয়েকৰ বেজাৰ লাগি যায়…

তৃতীয় দিনা……

“অ, বৌ এইবাৰ বিহুত একো নিদিলা যে ? “

“চুবুৰীয়াৰ মানুহখিনিয়ে গোটেই খিনি নিলে অ | তেঁওলোকে শলাগি ,আকৌ বনাৱলৈ অৰ্ডাৰ দি গৈছে | তুমি ডায়েৰীৰ পৰা আনি খাবা | তোমাৰ এনেও ঘৰৰ বস্তু সোৱাদেই নালাগে দেখোন !! ” বৌয়েকে বিৰক্তিৰে কয়….

পম্পী শইকীয়া

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

65 − = 63