টিঙিৰিতুলাৰ সাধু

সোনেৰে সজোৱা কোঠাটোৰ ভিতৰত

আড়ম্বৰেৰে মোৰ জন্ম দিন পতা হ’ল ।

—–ইছ্ ৰাম নিজৰ বাবে তুমি যে অকণো নাভাবা !

তোমাৰ চোন একো দিবসেই নাই,

—-পুৰুষ দিৱস।

—-মনৰ খোৰাকী নাই ।

—-মাজে মাজে মই জানা মিছাকৈয়ে বিদ্ৰোহী হৈ পৰো ।

(সিদিনা মনে মনে ভাবিছিলো–

আমাৰ সমূহীয়া ঈশ্বৰ জনাকো চোন তুমিয়েই গঢ় দিছা-

—-সুন্দৰ সুবিধাজনক সাঁচত !

নে ঈশ্বৰেই কৈছিল তোমাক-

তুমিয়েই তোমালোকৰ মাজৰ পৰা তোমালোকৰ বাবে

গঢ়ি তোলা মোক- বুলি!)

মুহূৰ্ততে মই দুঃখিত, লজ্জিত হওঁ!

আজৰীয়া মন আৰু বিবেকৰ অন্তৰংগ আলাপ

নতুবা অৰিয়াঅৰি…..

মই পিন্ধা চুটি সাঁজজোৰত–

বৰ্বৰতাৰ আঁচু ফুল…..।

—- সহস্ৰ তৰ্জনিৰ তৰ্জমাত মই ।।

নিজৰ বিবেকৰ বিচাৰৰ কাঠগড়াটো সৌ জনী,– মইয়েই।

আস !উদাৰ চিত্তেৰে তুমি দিয়া স্বাধীনতা কণৰ ক্ষেত্ৰত–

অন্ত:ত মই কিছু মিতব্যয়ী হোৱা উচিত!!

—–কোঠাটোৰ বাহিৰত–মোৰ চিনাকি নীলা আকাশখন!!

ম’নালিছা নাথ

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

61 + = 70