মাজুলী, ২০২১

মন গ’লেও কলৈকো যাব নোৱাৰোঁ,

চৌদিশে পানীহে জলেমলায় অ’, বোপাই !

মন গ’লেও যাব নোৱাৰোঁ ওলাই।

তহঁতে হে কৱ’

সৰু হৈ অহা পৃথিৱীৰ কথা,

বোপাই অ’, আমাৰচোন বাটটোৱে নাই

ধৰণী চোৱাৰ !

যি ফালে চকু থওঁ,

সাগৰহেন বন্ধ দুৱাৰ ৷

কলৈনো যাম কেনিনো চাম

কেতিয়াকে দেখা পাম কাক

ক’ব নোৱাৰোঁ বোপাই !

আমাৰ যন্ত্ৰণাৰ এচোৱা

পাৰ যদি তইও কবিচোন ৰাজহাউলীত !

চোৱাৰীৰ এচাৰিৰ মিছা আৱাজতো

দৌৰে প্ৰশাসনৰ য’ত ঘোঁৰা ৷

পাৰ যদি তইও কবিচোন

কিজানি কিঞ্চিৎ সলনি হয়েই আমাৰ জীৱন ৰেখা !

সেউজীয়া চাবলৈ কলৈ যাম

জীৱনৰ মাধুৰী চুবলৈ ক’ত পাম

ক’ব পাৰে মাথোঁ অধিকাৰ প্ৰভূৰ কৃপাইহে জানা?

নিজৰ বাটে গ’লেই কেণা লগায়

প্ৰভুৰ ঘাটত স্নান কৰা দাইটিহ’তে অ’ বোপাই ৷৷

আমিবোৰ বোলে ঐতিহ্য,

চৰকাৰী বিশিষ্ট সকলৰ বাবে ৷

আমাৰ সুৰক্ষাৰ সন্ধানত

তেওঁলোকে ফুৰে দেশে বিদেশে ৷

পুৱতী সুৰুযে হাঁহিলে টিঙৰ নতুন মুধচ জিলিকে ৷

তেওঁলোকৰ অকনো নালাগে ভাল ৷ কাৰণ,

আমিবোৰ বোলে কিবা ঐতিহ্য !

এলটিচিত আহোঁতে গাঁওৰ দুখীয়া পঁজাত বহি

ফটিকা পান তেৰাসৱৰ শৈল্পিক হেঁপাহ ৷

মাল্টিপ্লেক্সত জীৱন বিচাৰি পোৱা এনআৰআই,

বা, তেওঁলোক প্ৰৱাসৰ অসমীয়া ৷

আমিবোৰ হেনো ঐতিহ্য!

সাহিত্যৰ পাঠ দিয়া অধ্যাপকজনে

সাঁকোহীন দ্বীপক কৃষ্টিৰ কৱচ পিন্ধাই

লিখে সংহতিৰ কাব্যসম্ভাৰ ৷

আমিবোৰ বোলে ঐতিহ্য,

মন গ’লেও দলঙীবাট বুলিব নোৱাৰা জীৱ

সাতুৰিবহে পাৰোঁ আমি যে সেউজ বালিচৰৰ গৰাকী, যাপিবই লাগিব এই জীৱন ৷

আমিবোৰ হেনো কিবা ঐতিহ্য,

সাঁকোৰে ফুৰি-চাকি আহোঁতে সত্ৰ অশুচি হয় ৷

কিজানি সেয়ে দুহাত আঁতৰৰ

ছায়াহীন বাটেটোয়েদি অধিকাৰ প্ৰভূ আগুৱায় !

কেনেকৈযে জানিছিল ইমান আগেয়ে,

যিটো বাটে গ’লে ক’ৰোণাও নাহে ৷

কথাটো ভাবি বৰ আচৰিত লাগে?

আমিবোৰ হেনো কিবা ঐতিহ্য !

ক্ষুদ্ৰ আমাৰ দ্বীপময় পৃথিৱীলৈ আহি

দেশী বিদেশী মানুহে ডলাৰ ভৰাই সিধা দিব ৷

মলাই দাদা কৰবাতে ৰব ৷

লোকে কয়, মাজুলীৰ বাসিন্দা আমি ৷

আমিবোৰ বোলে কিবা ঐতিহ্য !

এদিন শংকৰদেউ আহিছিল,

থাপিছিল ইয়াতে সদলবলে ঈশ্বৰৰ ঠিকনা ৷

দলঙৰ সপোন দেখুৱাই

সৰ্বাদাই সোঁৱৰালে হৰিষেৰে ঐতিহ্য-চেতনা ৷

আমিহে নাজানিলো আমাৰ খিয়াতিৰ ৰেখা ! খিয়াতিৰ ৰূপকথা হ’ল বিশ্ব বিয়পা !!

✍️ জয়ন্ত কুমাৰ দাস

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

18 − 17 =