সৌহাৰ্দ্য

সৌহাৰ্দ্য

সৌহাৰ্দ্য

সোণসেৰীয়া পথটোৱেদি আৰম্ভ কৰিছিলোঁ জীৱনৰ আদিপাঠ হাতে হাত ধৰি এখন দুখনকৈ সহচৰ হৈছিল কেইবাখনো হাত। শৈশৱৰ ৰং ধেমালি,মান অভিমানবোৰৰ মাজত কলাকলকৈ বাঢ়ি গৈছিল আমাৰ বয়সৰ ৰেখাডাল। 'হালধীয়া পখিলাৰে যা পখিলী যা' নৃত্যৰ তালত শৈশৱৰ সহপাঠীৰে জীৱনৰ ৰথ চলি যায়। সলনি হয় হাতে হাত ধৰি আগবঢ়াৰ হিচাপডাল। কোনো যদি অতীত হয় কোনো হয় বৰ্তমান। তথাপিও সময়ে সাঁচে স্মৃতিৰ মণিকোঠা। কৈশোৰে সকলোকে হাত বাউলি মাতে। পৰিসংখ্যা বোৰ বাঢ়ি যায়। জীৱন ৰঙীয়াল হয়। মান অভিমানৰ অনুভূতিবোৰত লোতক নিগৰে। তথাপিও এনাজৰীডাল দৃঢ় হয়। যৌৱনে হাত বাউলি মাতে। সংখ্যাবোৰ আৰু বাঢ়ে,বাঢ়ে অভিমানৰ জোলোঙাখন। জীৱনলৈ যেন মাদকতা আহে। হায়ৰে জীৱন, ইমান প্ৰিয় এই মানুহবোৰ। পূৱৰ পৰা…
Read More